Kırk Yıllık Hatır

Gözlerimiz aynı yerde buluşabilseydi seninle. Senin baktığın yere bakabilseydim. Düşüncen olabilseydim. Öylesine bir anda ansaydın beni. İçtiğimiz o kırk yıllık hatrı olan kahvenin hatırına, hatrına düşseydim senin. Bir an dalsaydın öyle. Keşke’ler, olabilir miydi soruları, pişmanlıklarının hepsi gelseydi aklının ucuna. Derin bir iç çekip, sigarandan bir duman çekseydin sonra. Orta şekerli Türk kahvenden bir yudum alsaydın. Tadını ilk defa alıyormuş gibi tadına baksaydın. Kokusunu çekseydin sonra. Umudunu, kırgınlıklarını, aşklarını, bırakamadıklarını, kavuşamadıklarını, olmazlarını, tutkularını, unutamadığın o ten kokularını tek bir nefeste çekseydin ciğerlerine. Veremeseydin. Bir yumru gibi kalsaydı boğazında o hislerin. Aklına işte tam o anda düşseydim. Beni ansaydın, kulaklarımı çınlatsaydın ve o sırada saat tan 17.17’yi gösterseydi. Koşar gelirdim yanına inan. Seni, sana bırakır mıydım hiç? Bir parçanı alırdım kendime. Deri diye yapıştırırdım vücuduma ya da saç telleri yapardım. Belki de yeni bir kalp yaratırdım ondan kendime. Seni unutmaya çalışan o sol taraftaki yumruğum büyüklüğündeki et parçasını alır, senden bir yürek yapardım oraya. Senden olan senin kadar acıtmaz beni. Ve avucuna şiirler bırakırdım senin, tomar tomar, sayfa sayfa, oluk oluk kelimeler akıtırdım parmaklarına. Parmakların aynı şiir gibi olurdu sonra. Ezbere bildiğim ve okumaktan, öpmekten hiç bıkmadığım o Ümit Yaşar şiirleri gibi olurdu parmakların. Kimselerin dokunmasını istemezdim ama bilirdim ki şiirler tek bir kişiye ait değildir, ona ulaşabilen ve onu anlayabilen herkesindir. Uzaktan izlerdim bana yabancı ama sana nefes kadar yakın olan dudakların parmaklarını öptüğünü. İçin yanar mıydı bilmem o zaman ama senden yarattığım bu yürekten parça parça bir şeyler kopardı. Ve canımı acıtırdı bu. Şiirler… Onlar seni bana yakın ederdi ama sen hep başkalarını yakın ederdin kendine. Başkalarını alırdın gözlerinin içine. Ve ben seni uzaktan izlerdim. Parmaklarımdan denize şiirler dökülür, intihar ederlerdi.